رد شدن به محتوای اصلی

کتاب پر محتوایی از فرزانه شیدا پژوهشگر و شاعر کشورمان




سخن ناشر :

فرزانه شیدا
سراینده ایرانی مقیم نروژ

پانزدهم مهر 1340 در تهران چشم به جهان گشوده است
در خانواده ای با 6 فرزند ، او دومین فرزند خانواده است
در سن 15 سالگی اولین دوبیتی خود را سرود:

گفتی که مگیر سخت بر دهر
تا باتو نکرده این جهان قهر
کیکی ست جهان ولی ندانی
در مایهء آن زده شده زهر

رشته فرهنگ وادب را در دبیرستان رابعه بپایان رسانید

هفت سال پس از آن ازدواج نمود و پس از یک سال صاحب فرزندی پسر گشت
در سال 1367 به خانواده اش به کشور نروژ مهاجرت نمود
پس از فراگرفتن زبان نروژی در رشته دکوراسیون ویترین و بوتیک دوره های فشره ای را گذراند
در سال 1373 صاحب دومین فرزند خود که دختریست شد
در سال 1376 در دانشکده (اس مد) دیزاین ووطراحی مد در دو رشته دوخت وهمچنین طراحی( دیزاین) نام نویسی نموده ودر سال 2000 فارغ التحصیل شد.
در حال حاضر پنج دفتر شعر را دارا ست که در سبکهای کلاسیک (غزل/ قصیده /رباعی..) و همچنین شعر نو وشعر طنز و ترانه می باشد
برگزیده ای از سرودهایش توسط نشر اینترنتی جاودانه ها منتشر شده است که با استقبال بی نظیر هم وطنان روبرو گشته است

نشر اینترنتی جاودانه ها



پیشگفتاری از فرزانه شیدا نویسنده کتاب


افتخار پیدا کردم که در باب اُرد بزرگ مطالبی از دیدگاه خود را بیان دارم
با ذکر سخنان این مرد بزرگ تاریخ
زندگی همواره چرخش گردانه ایست به نام چرخهء زندگی و انسان در گذر عمر تجارب بسیار می آموزد .

در این میان بهره برداری و نقل حدیث از سخنن بزرگان و مشاهیر در ایران همواره وجود داشته و بسیاری از ریش سفیدان جامعه نیز در حین کسب تجارب شخصی ، از این تمثیل ها , اشعار , سخنان آنها بهره جسته و برای زندگی بهتر از آن استفاده کرده اند .

این پند و اندرزها سینه به سینه تا بامروز نقل گردیده
و بسیاری نیز به تجربه دوباره آن رسیده اند و خود بر آن افزوده اند .

آنچه منتخب من از سخنان اُرد بزرگ بوده است در نتیجه تجارب شخصیم می باشد

و خود نیز سروده ام:

زندگی یه کوره راهه که باید ازش گذر کرد
واسه یه لحظه خنده عمری رو باید هدر کرد
توی کوره راه هستی پیچ وخم یکی دوتا نیست
دل بیچاره رو باید آشنا با صد خطر کرد!!
(فرزانه شیدا)


ادامه در آدرس زیر :

http://muovafaghiat.blogsky.com

نظرات

پست‌های معروف از این وبلاگ

دیدگاه مسعود اسپنتمان درباره فلسفه ارد بزرگ (صوفیگری2)

ارد بزرگ می گوید : سرزمینی که جوانانش دارای افکاری صوفیانه هستند ، بزودی بردگی را نیز تجربه میکنند چه گفت آن سخنگوی آزاده مرد / که آزاد را، کاهلی بنده کرد (فردوسی بزرگ) در آیین ایرانیان، ستایش شده است کاشتن درختان و آباد کردن زمین، بیوگانی، رنج کشیدن در کار و هرگونه تلاشی در زیستن زمینی، تا آنجا که زرتشت با آیین مینویی برخیِ گاو به دست میترا میستیهد، و آدمیان را به باور نداشتن اندیشه های صوفیانه پند میدهد. او ستاینده زمین است و با خواردارندگان آن میانه ای ندارد. خواه کرپن ها و کویها باشند خواه گئوتم (بودا). در کتاب های آیینی ایران، برترین زمین آنجا شناسانده میشود که مردی بر روی آن به کشت میپردازد و بدترین زمین جاییست که بی کشت و رنج بماند. ایرانیان نژاده با زاریستن و آه و نیازورزی سوی ایزد هیچ میانه ای ندارند. آنان، نان، از بازوی خویش میخورند، و سر به گریبان "در بحر مکاشفت مستغرق نمیشوند"، شاید روزیشان از "ملکوت" برسد. بکارند و ورزند و خود بدروند/ به گاه خورش، سرزنش نشنوند ...